De stresskip en de barbecue

 

Het wordt een drukke middag, deze tweede zaterdag van augustus. Dat is wel zeker. Partner Sheryl staat de hele tijd in de keuken. Voorbereidingen treffen voor de barbecue voor onze Filipijnse vrienden. Ik vlieg van winkel naar winkel; broodjes voor onze gasten uit Rotterdam, hand- en vaatdoekjes voor de beide kamers boven, sleutels laten kopieren nu de Schotse gasten er met die van ons en zonder betaling tussenuit zijn geknepen en verder nog heel veel fruit. Daarna nieuwe haakjes en lampen plaatsen in de kamers boven en in de badkamer en vervolgens naar het station in Winschoten om een Indonesisch stel af te halen die vanuit Boedepest naar Nederland zijn gekomen.

Ze zorgen niet voor een primeur. We hebben al eerder een Islamitisch echtpaar (uit Iran) in huis gehad. Dit is een jong (verloofd) stel: April en Ahmad. Zij studeert al drie jaar in Utrecht, hij in Boedapest. Voordat ze doorreizen naar Utrecht willen ze bij ons een paar dagen tot rust komen. Ze hadden het liefst de studio gehuurd, met privebadkamer. Maar die is niet meer vrij. Ze blijven twee nachten. Morgen breng ik ze weer naar Winschoten. 

Wanneer ik even later met hen bij de Wiekeborg arriveer, staat er een Duits mannenpaar bedremmeld op de inrit, terwijl de eerste gasten voor de barbecue ook al in huis zijn. Ik weet niet wie ik het eerst moet helpen, maar de Duitse mannen lijken het hards hulp nodig te hebben. Ik haal Sheryl uit de keuken en vraag haar de Indonesiers naar de kamer te brengen. Er is een geluk: de Filipijnse dames hebben de gewoonte direct de handen uit de mouwen te steken zodra ze zijn gearriveerd en de gastheer en gastdame hartstochtelijk hebben begroet. Je kunt er bijna niet tegen knipogen, maar de een gaat in de keuken helpen, de ander ontfermt zich over het vlees en de barbecue en de derde zet alles buiten klaar zodat de barbecueparty een feest kan worden. Met uiteraard ook rijst....

Intussen neem ik de twee Duitse mannen mee naar binnen. Ze zijn duidelijk niet tevreden over hun accommodatie die ze maar liefst voor twee weken hebben geboekt. De dominantste van het stel wijst op zijn linker been. Hij kan niet traplopen en bovendien zoeken ze, behalve iets op de begane grond, een compleet appartement, dus met keuken, enz. Tja, de foto's en beschrijving van onze kamers zijn voor sommigen kennelijk nog steeds niet duidelijk. Duidelijker kan het echt niet. Maar goed, ik kan de twee Duitsers niet wegsturen. Ze hebben net ruim vijf uur in de auto gezeten om van hun woonplaats Schaafheim (tussen Frankfurt en Darmstadt) naar hun eindbestemming in Oude Pekela te komen. 

Ik bied ze een kopje koffie aan. Daar hebben ze wel trek in. Die koffie is ook wel nodig, want mijn bemiddelingspogingen om hen aan een een gewenst logeeradres in deze regio te helpen, mislukken vooralsnog. 

We beginnen onze zoektocht via booking.com. Veel aanbod is er niet en het aanbod dat er is, ligt een stuk verder weg. En dan is er nog een probleem, een financiele. Bij ons waren ze voor 400 euro klaar geweest, maar ik zie nu alleen maar prijzen langskomen van tussen de 900 en 1200 euro......Bovendien behoud ik het recht op de vergoeding die ze via Tripadvisor al aan mij hebben betaald. Van dat recht zal ik alleen gebruik maken als ik hun kamer boven niet meer of te weinig kan verhuren de komende twee weken. Ik bel enkele accommodaties, maar ze zijn allemaal bezet. Van de Blauwestad tot Bad Nieuweschans. Het gaat best goed met het toerisme in Oost-Groningen. Ik besluit over te stappen naar de site van airbnb en heb al snel beet: in Sellingen is een huisje beschikbaar in het bos. Het ziet er een beetje sjofel uit. Ik wil de Duitsers ook de foto's van deze accommodatie laten zien, maar ze vinden het allang prima: boeken maar. Zo gezegd, zo gedaan. Nog een klik verwijderd van de bevestiging....betalen. Ze willen via Paypal betalen. De Duitser tikt zijn gegevens in. Dan volgt de boodschap dat er voor alle zekerheid een code is gestuurd naar zijn telefoon. Het eerste en de laatste getallen daarvan worden zichtbaar. De Duitser schudt het hoofd: ''Dat is het nummer van mijn oude telefoon.....'' Pfff.....we zijn al een uur bezig. Ik voel me net een stresskip die aanstonds op de barbecue terecht komt.....

Wat nu? Er is volgens mij nog een mogelijkheid: ''vakantiehuisje Oude Pekela'' intikken in Google. Er komen wat mogelijkheden voorbij, camping de Bronzen Eik in Sellingen bijvoorbeeld. Maar dan moet het wel een huisje betreffen, want de Duitsers hebben al een keer heftig het hoofd geschud toen ik het woord ''Zelt'' liet vallen. Ik besluit de camping te bellen. Mijn verwachtingen zijn bijzonder laag gespannen. Of ze nog een huisje beschikbaar hebben vanaf nu tot 25 augustus..........''Even kijken....eh...ja... we hebben nog een chaletje''. Twee weken voor zo'n 950 euro, all in. Het is tenslotte wel het hoogseizoen, ook in Oost-Groningen. 

Ik feliciteer de mannen. Ze hebben een huisje veroverd op een van de mooiste plekken in Oost-Groningen. Ik ken de camping en de omgeving erg goed. Fantastische plek, tegen Sellingerbeetse aan. Een prachtig natuurgebied. Ik geef de Duitsers het adres en vraag hen dat in te voeren in hun 'Navi'. Maar dat schijnt niet zo eenvoudig te zijn voor hen, want ze vragen me even mee te lopen naar hun (nieuwe) auto en te helpen bij de invoering van het adres. Zodra ''Zevenmeersveenweg 1, Sellingen' op het scherm verschijnt, kunnen ze rijden.

Anderhalf uur heb ik nodig gehad om een alternatieve plek voor hen te vinden. Het is tijd om aan de barbecue te gaan. 's Avonds krijg ik de camping per ongeluk nog even aan de telefoon. De Duitsers zitten in hun chaletje. ''En ze hebben hier ook  gegeten'', zegt beheerster Joyce Brink. Vermoedelijk hebben ze kip gehad. Met veel stress.

 

 

 

De mysterieuze verdwijning

 

Ze hadden een week eerder ook al gebeld. Of er diezelfde avond nog een kamer vrij was. Nee, die was niet meer vrij. Ik herinnerde me de naam die op mijn display verscheen: het was er eentje van een schildersbedrijf. Ze waren hier al eerder te gast geweest, het echtpaar uit de buurt van Rotterdam. Eergisteravond belden ze weer. Nu kreeg ik de vrouw met haar bekende buitenlands accent aan de telefoon. Ze wilden graag drie nachten boeken in verband met het overlijden van haar schoonvader in Veendam. Ze zouden diezelfde avond nog komen, maar op zo'n korte termijn is hier bijna nooit een kamer vrij. Dus moest ik haar teleurstellen, maar voegde er direct aan toe dat ze de twee avonden daarna wel welkom waren. Ze had interesse en vroeg naar de prijs. Met ontbijt. Toen ik die had genoemd, hapte ze toe. 

Ze zouden gistermiddag rond twee uur aankomen. Maar ze verschenen niet. Ook niet toen de middag al bijna voorbij was. Ik stuurde hen een sms-je. Geen reactie. Omdat het van hun bezoek afhing of ik nog wel of niet naar de winkel moest, belde ik. De man kwam aan de mobiele telefoon. Waar ze bleven? Ze hadden toch ingesproken dat ze niet zouden komen? Want ze hadden namelijk besloten eerst terug te gaan naar de Randstad. Nee, ze ik, er was geen voicemail. Maar de man hield vol. Op de achtergrond hoorde ik de stem van de vrouw. Onverstaanbaar voor mij. Ik besloot het gesprek te beeindigen en later nog een berichtje te sturen met het verzoek om de volgende keer netjes af te zeggen en geen smoesjes meer te verzinnen. ''Dat is goed'', luidde het antwoord.

Eigen belang gaat meestal voor bij mensen, ook bij onze gasten. Dat dacht ik ook toen er even later een nieuwe reservering binnenkwam. Uit Schotland. Drie nachten voor meneer Michael Young en zijn partner die naderhand Rachel bleek te heten. Ze hadden geen ontbijt besteld, maar wilden dat toch wel. Alle drie ochtenden. Een 'order' van 165 euro totaal. Juli was al een uitstekende maand voor ons, augustus lijkt het te gaan overtreffen. 

Het Schotse echtpaar uit het dorpje Greenock was al gearriveerd toen ik thuiskwam. Mijn partner legde hen alles uit in de kamer. Uit de reservering had ik al begrepen dat de man op zakenreis was. Hij wilde ook een nota. Michael zag er niet bepaald als een vlotte vertegenwoordiger uit. Ik kon regelrecht in een zwart gat kijken bij gebrek aan een aantal tanden. Zijn partner had een fietsenrek waar je in elk geval nog een fiets in kon stallen. Dat kon je bij hem niet meer zeggen. Desondanks was hij vlot van de tongriem gesneden. Hij vertelde wat hij deed en toonde me een document in zijn koffertje. Ik begreep er weinig van. De mondelinge toelichting vond ik ook nogal vaag. Hij zei dat hij hier in de buurt allerlei toeristische plekken bezocht om zijn landgenoten te bewegen er op vakantie te gaan. Michael en Rachel waren rechtstreeks uit Spanje naar Oude Pekela gekomen, zei hij. En ze bezochten ook allerlei andere landen om hetzelfde kunstje te flikken: Schotten naar toeristische plekjes lokken. ''Oostenrijk is my favorite country'', zei de vrouw met een 'big smile'.  Ik kon het bijna beamen, want mijn dochter en schoonzoon waren juist dolenthousiast van een vakantie in die contreien (Zuid-Tirol) teruggekeerd en vertelden er wel te willen wonen. 

Omdat onze Schotse gasten ook bleven ontbijten, vroeg ik niet direct naar de betaling. De volgende dag schoven Rachel en Michael als laatsten aan bij de grote ontbijttafel in de tuin (zie foto). Daarna vertrokken ze naar boven en naar hun auto. De vrouw wilde nog terug naar de kamer, maar kreeg de deur niet open. Ik hielp haar, terwijl Michael ook al weer boven was. Daar vroeg ik hem om vandaag te betalen. Dat was geen probleem, zei hij. Ik vertrok naar beneden en zij stapten in de auto. 

Gisteravond bleef het akelig stil. Geen auto op de oprit, ook niet met een wit nummerbord en zwarte cijfers en letters. ''Ze zijn laat'', zei ik nog tegen mijn partner. Maar toen ik om elf uur in de avond in de woonkamer kwam, was er nog geen spoor van het Schots stel. Ook niet om middernacht. We besloten met een loper de deur van de kamer te openen. Wellicht waren ze met stille trom vertrokken. Die indruk hadden we zeker niet, want in de kamer stond een volle koffer, twee nachtkledingstukken op bed, flesjes met diverse odeurtjes, twee nylon jasjes aan de kapstok, een mannenoverhemd over de stoelleuning en in een van de nachtkastjes contactlens vloeistof en twee cd-roms. Maar ze zijn wel erg laat, zeiden we tegen elkaar. Dat herhaalden we om 01.00 uur in bed nog een keer en vielen daarna in slaap. De volgende ochtend vroeg schudde mijn partner haar hoofd. Geen auto te bekennen, laat staan een Schots echtpaar. 

Ik besloot toen maar om de koffer open te maken. Een grote koffer die goed gevuld was. Tot mijn verbazing zat er naast een paar slordig opgevouwen kledingstukken en een scheerapparaat een hele dikke oude deken in. Geen dildo deze keer, zoals we dat eerder bij een 'flessentrekkend' Nederlands echtpaar aantroffen in hun tas. 

Ik vrees dat deze mysterieuze verdwijning van dit Schots stel nooit zal worden opgelost, gelijk het monster van Loch Ness. Voor ons heeft de Schotse zuinigheid na vandaag een extra dimensie gekregen....

 

P.S. Vanmorgen booking.com ingelicht, vanmiddag al bericht. Een standaardberichtje waar we niks mee kunnen. Zoiets als Slachtofferhulp die belt na een diefstal en dan zegt: maar u moet het wel kunnen bewijzen:

 

We’d like to express our deepest sympathies, and the impact that this will have on your business. This kind of behavior is not acceptable in any kind of circumstance. Rest assured that as a valued partner, we are taking action to protect you. We are taking steps to safeguard our partners and their property from guests engaged in inappropriate behavior. If you have any further questions, please don’t hesitate to get in touch with us.

 

 

Een vreemde verjaardag

 

Gasten komen en gaan. Soms een dag, soms twee, drie of vier, soms langer. Met de mensen die voor een kort verblijf komen is het contact vaak vluchtig. Het ontbreekt mij ook aan de tijd om lange gesprekken met gasten te voeren en dat is meestal wederzijds. Je bezoekt een B & B tenslotte niet om lange dialogen met de eigenaar te voeren. Als journalist zeg ik: in elke gast zit een verhaal. En daar is ook stof genoeg voor, maar tijd om die stof uitvoerig aan te horen of te gebruiken voor een verhaal, is er niet. 

Eigenlijk kost het beheren van een B & B al heel veel tijd. De kamers moeten schoon, de bedden moeten verschoond worden, wasmachine en droger draaien vaak overuren, de administratie moet bijgehouden worden, de ontvangst van de gasten neemt tijd in beslag, ontbijtjes moeten worden voorbereid, de Jumbo in Oude Pekela is onze dagelijkse stamwinkel geworden en er moet worden opgeruimd en bijgepraat. Soms vragen gasten om informatie, zoals vanmorgen aan de ontbijttafel het jonge Duitse echtpaar uit Harswinkel, een dorpje tussen Munster en Bielefeld. We hebben vaak gasten uit de deelstaat Noordrijn-Westfalen en het valt me op dat ze dan nogal op zoek zijn naar de zee, naar het strand. En dan moet ik ze teleurstellen, want we hebben op korte afstand geen Noordzee, wel de Dollard en de Waddenzee. Sommige gasten zijn echt teleurgesteld als ik ze vertel dat ze nog twee uur in de auto moeten zitten om de Noordzee ('Bij Alkmaar?, ja, bij Alkmaar') te bereiken. Ook dit jong stel, maar de alternatieven die ik hen aanreikte vonden ze ook prima: en dus reisden ze 88 kilometer noord-westelijker om het Lauwersmeergebied te bezoeken om toch ''Das Meer'' te ruiken en te zien. Op de terugweg namen ze mijn tweede advies ter harte: het Oldambtmeer bij de Blauwestad, de grootste 'See' van de provincie Groningen. 

Later op de middag arriveerde er nog iemand uit Noordrijn-Westfalen, een dame van 35 jaar uit Osnabrueck. Ik was niet in de gelegenheid haar  te ontvangen, maar ze had de studio uit zichzelf al gevonden en was niet meer 'thuis' toen ik huiswaarts keerde. Aan het begin van de avond was ze terug. Ze was naar Veendam geweest en naar het Zuidlaardermeer bij Midlaren, want ze wilde toch vooral water zien. Water gaf haar rust, water kalmeerde haar, want ze had niet zonder reden twee nachten geboekt in een rustige omgeving ver van haar huis en zonder 'handy'. Toen ik haar naar de reden vroeg, brak ze binnen een minuut en sprongen de tranen in haar ogen. De relatie met haar vriendin was na drie jaar uit. Drie maanden geleden was de bom gebarsten. Beiden waren niet gelukkig in de relatie. En het is waar: je eenzaam voelen in een relatie is nog erger dan eenzaam zijn na een verbroken liefde. Dat gaf ze ook direct toe, maar toch...ze voelde zich doodongelukkig. Ik nam de tijd om haar aan te horen, want ik herkende mijn eigen situatie en gevoelens toen ik achttien jaar geleden een relatie van drie jaar zag stranden. En ook ik besloot weg te gaan: twee weken Kos, Griekenland. Het werd de meest verschrikkelijke vakantie ooit met overal verliefde en zo op het oog gelukkige stelletjes om me heen. En daar zat je zelf, alleen aan het strand, alleen aan het ontbijt, alleen aan het diner, alleen....Dus ik wist wat mijn Duitse gast doormaakte, ondanks een bemoedigend gesprek met mij. Maar ja, ik ben geen psycholoog, zij wel, sinds kort. Als ZZP-er. Dat maakte het voor haar extra moeilijk: luisteren naar de ellende van een ander, terwijl jezelf mentaal van een verbroken relatie moet herstellen. En daarom was -Anita, zo noem ik haar maar even- naar Oude Pekela 'gevlucht'. Het tijdstip waarop ze naar ons toe was gekomen, maakte het allemaal nog veel erger. Morgen viert Anita haar 36-ste verjaardag. En daar hadden zij en haar vriendin het ook al over gehad; ze zouden dan samen op vakantie gaan. Anita vocht tevergeefs weer tegen haar tranen, daar op ons terrasje aan de waterkant. Morgen maak ik een lekker ontbijtje voor haar. Op haar verzoek buiten, aan het water. Met een cadeautje naast haar ontbijtbordje, vers geperste sinaasappelsap erbij en hopelijk met een stralende zon die haar allerdonkerste bui weet te verdrijven. 

Johan Derksen

 

Johan Derksen is een oud-speler van Veendam toen dat nog betaald voetbal speelde. Het was in de jaren zeventig. Ik was net een aankomend journalist en Johan was semi-prof. Dat wil zeggen dat hij te weinig verdiende met voetbal om van te kunnen leven. Daarom had Johan ook een 'echte' baan. Hij was redacteur van het weekblad de Veendammer en een graag geziene gast in het uitgaansleven. Johan was populair bij de meisjes, net als andere voetballers. Hij bleef niet lang in Veendam. Een jaar of drie. Toen sprak hij zo denigrerend over Veendam en zijn medespelers en zoveel over zijn avontuurtjes met dames, dat hij moest vertrekken. Hij vertrok naar de Randstad, werd hoofdredacteur van een landelijk voetbalblad en daarnaast en daarna vertelde hij zijn zienswijze over het voetballen en de voetballers op de televisie. Dat maakte van hem een landelijke bekendheid. Nu, op 69-jarige leeftijd, woont hij in het rustige Drentse Grolloo, maar nog steeds vinden velen zijn visie belangrijk. Omdat Emmen nu om een plaats in de eredivisie strijdt, wordt zijn mening als beroemde inwoner van Drenthe gevraagd. ik ken Johan als mijn broekzak en daarom weet ik vaak hoe hij reageert. Johan weet zeker dat Emmen promoveert en niet Sparta. Als Johan in de buurt van Rotterdam had gewoond, was Sparta vermoedelijk zijn favoriet geweest. Johan heeft ook een mening over Veendam zonder betaald voetbal.  De plaats heeft volgens hem sinds het verdwijnen van het betaald voetbal de uitstraling van een dorp als Oude Pekela. Ik kon die opmerking wel plaatsen, want Johan heeft als woonstee tenslotte ook gekozen voor een dorp op de Drentse hei in plaats van een metropool in het Westen van het land. Onlangs was er een echtpaar uit Rusland in de Wiekeborg op bezoek. In het gastenboekschreven ze dit: 'Een geweldige ervaring. Fantastische plek. De stad met grachten, bruggen, vogels zingen, ontwikkeld landschapsontwerp, vriendelijke bewoners. Het lijkt alsof je een gelukkige droom induikt. Vriendelijke gastheren. Absolute zuiverheid. Een lage prijs voor Nederland.' Vandaag stapte een Duits echtpaar bij de Wiekeborg uit de auto. Ze wonen in Moenchengladbach, dat ligt niet ver van Venlo. Oorspronkelijk komen ze uit de Oekraine, maar ze wonen al zo'n twintig jaar in Duitsland en spreken de taal goed, hoewel die 'G' altijd hoorbaar blijft. Ze blijven drie nachten in Oude Pekela.  Toen de vrouw naast de auto stond, keek ze verwonderd om zich heen. ''Het is hier net het paradijs'', zei ze verrukt. Ik snap nu ook beter wat Johan Derksen bedoelde. 

De tandarts

 

De diversiteit aan gasten in onze bed and breakfast is groot, hoewel de kern toch voornamelijk bestaat uit Nederlanders en Duitsers. Desondanks mochten wij ons de afgelopen drie jaar verheugen in honderden gasten uit meer dan veertig landen. Ze hebben er gezamenlijk voor gezorgd dat onze twee kamers en onze studio beloond zijn met een gemiddeld waarderingscijfer van een vette negen. Daarover verbazen we ons wel, maar kennelijk zijn de gasten erg tevreden over de basisvoorzieningen die wij bieden: een goed ontbijt, een prima bed, verzorgde en schone kamers, een lekkere douche, vriendelijkheid en gastvrijheid. En natuurlijk een geweldige ligging, op een schiereiland, aan het water met een prachtig wandelbos op een paar minuten lopen. Toch verschilt de waardering wel op de diverse onderdelen. Zoveel mensen, zoveel smaken. Wat we in die drie jaar wel hebben geleerd is dat des te meer luxe de mensen gewend zijn, des te kritischer zijn ze. Deze week las ik dat Nederlanders het meest tevreden volkje van Europa is. Dat geloven we ook, want Nederlandse gasten zijn ook kritischer. Ik heb eens uitgerekend dat Nederlanders een vol punt minder geven aan onze accommodatie dan de buitenlanders. Het komt dan ook wel eens vreemd over als we de kop ''Ons verblijf was super'' lezen, terwijl het cijfer bij een 7.5 blijft steken. Een ander Nederlands echtpaar, waaraan je kon zien en merken dat ze luxe gewend zijn, kwam niet verder van een ruime zeven. Het pluspunt waren de verse broodjes, het minpunt dat ze de volgende dag minder goed smaakten. Nee, dan onze Duitse tandarts. Die kwam in januari van dit jaar bij ons, twee nachten, en sindsdien is hij hier elke week te gast, straks nog vaker dan nu. Opgegroeid in de Duitse Eifel en de laatste jaren woonachtig op een woonboot in Zwartsluis. In alle vroegte al uit de veren en vervolgens voor zeven uur beneden om zich te laven aan het ontbijt. Heerlijk vindt hij het. Geen wanklank. Sterker nog, hij geniet elke ochtend weer van zijn ontbijt. Vooral van de broodjes met smeerkaas, de verse jus d'orange die hij in het Jumbo-flesje meeneemt naar zijn werk in Winschoten en van het bakje met diverse soorten fruit. Vanmorgen noemde hij dat bakje fruit nog expliciet als zijn ochtenddelicatesse. En in zijn kamer snoept hij van de zakjes chips en de pot met snoepjes van de Action. Het doet me denken aan die Duitse reclame van vroeger,  van dat jongetje dat uit de tandartsstoel wipt en naar zijn moeder rent. ''Mama, mama, er hat ueberhaupt nicht gebohrt....''

Portemonnee

 

Het gebeurt nogal eens dat we in weekenden gasten krijgen die ergens in de buurt moeten sporten. Zeer uiteenlopend. Van het jongetje dat deelneemt aan een judotoernooi in Veendam tot scheidsrechters die moeten beoordelen hoeveel kleiduiven er in Nieuwe Pekela uit de lucht zijn geschoten. Maar soms ook beroemdheden en halve beroemdheden. Zo hadden we laatst twee Belgische darters in huis die in Blijham een demonstratie gaven. Een van hen was een grote jongen, figuurlijk dan, want hij was tamelijk klein en zwaarlijvig. Niet echt een sportmodel, maar dat komt bij het darten wel vaker voor. Dat nam niet weg dat hij op een van de laatste grote toernooien in Engeland -ik meende een of andere WK- bijna de finale had gehaald. Voor al onze gasten geldt dat ze zich in alle rust kunnen voorbereiden op hun sportwedstrijden en zich naderhand in de Wiekeborg kunnen ontspannen.Het afgelopen weekend hadden we weer sporters in huis. Daarbij deed zich een komische situatie voor. Boven in een van de kamers logeerde een Duits stel dat 'pluimbalt'. Ze noemen dat ook wel badminton. De Duitsers deden mee aan het sterke internationale badmintontoernooi van Meteoor in Veendam. Beneden in de studio logeerde een Nederlands stel dat ook tot het deelnemersveld in Veendam behoorde. Zonder dat ze het van elkaar wisten, logeerden ze samen onder een dak. Als ze ver zouden komen op het toernooi in Veendam, zouden ze op Moederdag weer aan de bak moeten. Van de Nederlanders weet ik dat dit het geval was, want ik ontmoette ze zondag in de tuin vlak voor hun vertrek. Wie weet hebben mijn Duitse en Nederlandse gasten tegen elkaar gespeeld. Binnenkort zullen zich ongetwijfeld weer nieuwe sporters melden voor een verblijf in de Wiekeborg, deelnemers aan de RUN van Winschoten bijvoorbeeld. Behalve sporters hebben we ook geregeld mensen in huis die wat vergeetachtig zijn. Ik hoef maar te kijken naar de badkamer waar al heel wat zeepjes, douchegelletjes en shampootjes zijn blijven liggen of erger nog, in de kamers, waar we onlangs een e-reader vonden met een waarde van een dikke honderd euro. We konden de eigenaar achterhalen en het verloren voorwerp opsturen. Het afgelopen weekend verloor een van onze gasten haar portemonnee. Die had ze niet bij ons maar in een kledingzaak in Bourtange laten liggen. In de beurs zat een briefje met ons adres zodat de eigenaresse van de kledingzaak ons kon verwittigen en wij op onze beurs onze gast uit Nieuwerkerk aan de IJssel konden inlichten. Maar niet alles komt terug bij de rechtmatige eigenaar. De dildo die we in een bewust achtergelaten tas hadden gevonden van een echtpaar dat zonder te betalen was vertrokken, belandde bij ons in een van de containers. Geruisloos.

Spraakverwarring

 

Ze kwamen uit Frankfurt en arriveerden vanmiddag in de Wiekeborg. Zij om door een ringetje te halen, niet groot, blond en vrouwelijke vormen waar ze vast en zeker trots op is. Hij evenmin groot, maar door zijn gitzwart uiterlijk en z'n glimlach zijn hagelwitte tanden voortdurend bloot lachend. Dertigers. Een kort tripje door Nederland. Natuurlijk sprak ik Duits en dat viel haar op. Waar ik toch dat Duits geleerd had. Op school? Zo'n opmerking zou je verschillend kunnen interpreteren, want als je van de middelbare school komt spreek je meestal alleen nog maaar steenkolen Duits. Maar in dit geval vatte ik de vraag als een compliment op, want haar uitdrukking was vriendelijk en waarom zou je je gastheer al bij aankomst vernederen vanwege zijn Duits. Ik bevestigde haar vraag, maar voegde er aan toe dat ik buiten school nog betere leermeesters had gehad. Leermeesters die zij en haar partner vermoedelijk alleen maar van naam kennen, als ze die al kennen. Ik ken die leermeesters van naam en gezicht: de ene, Ernst Huberty, presenteerde jarenlang die Sportschau op zaterdag rond de klok van zes en bracht ons het voetbal van de Bundesliga in de huiskamer. De andere was de vrolijke Frans van dit Hitparade, ook op zaterdag, maar dan later, op het moment dat ik een van mijn vienden 'aanriep' en we aanstalten maakten met een groepje tieners op stap te gaan. Dieter Thomas Heck heette de man die sterren als Freddy Quinn, Heino, Heintje en Rex Gildo aankondigde. En dan was er nog een andere leerschool: de samenwerking in de jaren negentig met collega's van de Nord-West Zeitung in Oldenburg en de Ostfriesen Zeitung in Leer. Dus ja, onze conversatie in het Duits verliep vloeiend. Hoe anders was het een paar uur eerder en een uur later. 's Morgens had ik een Hongaars echtpaar uitgezwaaid. Ze hadden ook ontbeten. Ze spraken 'ein bisschen Deutsch' en daarom knikten ze alleen maar toen ik hen 'Guten Appetit'' wenste. Dat zeg je namelijk nog wel 'im privaten Kreis' heb ik me laten vertellen door mensen uit de 'Stil-&-Etikette-Gerüchteküche'. Toen ik even later op de kamer kwam en het gastenboek opensloeg, bleek dat de Hongaren een berichtje hadden achtergelaten. Maar tot op heden weet ik nog niet wat er staat. Het is vermoedelijk in het Hongaars geschreven. Later op de dag kwam er een last minute boeking binnen. Van iemand uit de Oekraine. Nou, dan weet je het wel. Dat wordt behelpen als het om communicatie gaat. Iedereen die uit die hoek komt, spreekt nauwelijks vloeiend een buitenlandse zin, als ze al een woord over de grens spreken. Bij de reservering stond dan ook vermeld dat de voertaal 'Oekrains' is. Niet mijn sterkste kant. Ze hadden geen ontbijt besteld. Dat gebeurt wel vaker. De helft van de gasten ontbijt niet officieel. Maar het overkomt me ook te vaak dat gasten ter plekke nog vragen of ze de volgende dag een ontbijtje kunnen krijgen. En om die vraag voor te zijn en vooral om te voorkomen dat ik straks voor een gesloten supermarkt zou komen te staan, stuurde ik er een berichtje achteraan. Soms wordt daar op gereageerd voordat ze voor de deur staan, maar soms ook niet en bij mensen uit landen als de Oekraine heb ik vaak die laatste ervaring. Maar dat viel deze keer reuze mee. Ik had al snel een antwoord. ''Breakfast needed'', las ik. Niet de meest logische zin, maar ik vond het van deze gasten al een geweldig antwoord. Toch vertrouwde ik het niet. Bedoelden ze nou ook wat ze geschreven of hadden ze het woordje 'not' uit onkunde of per ongeluk weggelaten? Voorkomen is beter dan genezen en dus gooide ik er nog een mailtje tegenaan met de opmerking dat het ontbijt voor tweee personen de volgende dag akkoord is. En snel vertrok ik op deze Hemelvaartsdag naar de supermarkt voor de verse broodjes. Niet veel later stonden Ivan en zijn vriend op de stoep. Ze hadden de studio geboekt en daar bevindt zich een twee persoons bed dat we op verzoek van de gasten kunnen veranderen in twee 'singles'. Maar dat bleek gelukkig niet nodig. Minder blij werd ik toen de heren wilden afrekenen. Zonder ontbijt...... ''Want we moeten morgenvroeg al om zes uur weer weg.'' Er ontstond tussen beide jongemannen nog even een discussie waarvan ik niet wist hoe die zou aflopen. De discussie werd twee keer gevoerd, maar uiteindelijk viel de beslissing: geen ontbijt. In onze 'broodkast' liggen nu zes verse Duitse bolletjes, want het attente meisje achter de kassa liet nog twee bolletjes aanrukken toen ik er vier voor een euro wilde afrekenen. ''Het is deze week zes voor een euro,'' zei ze met een glimlach......Scheisse.  

 

Ontvangst

 

De ontvangst van gasten is naast elementaire voorzieningen als bed, douche en ontbijt heel belangrijk. Ik besef me dat terdege als er weer gasten arriveren en heb me voorgenomen anders te reageren dan de dame bij de receptie van een camping op het Franse schiereiland Hyeres. Begin jaren negentig. Na een rit dwars door de nacht arriveerden we destijds na zo'n twintig uur met een geleende vouwwagen om acht uur 's morgens in de brandende zon bij de camping. De dame van de receptie gunde ons nauwelijks een blik waardig, controleerde onze namen en wees ons een plek aan, in de trant van: bekijk het maar. Het moest zo zijn. We kregen een plaats toegewezen aan de rand van de camping, pal langs de enige doorgaande weg van het schiereiland. Het was of de botte ontvangst een signaal was,  symptomatisch voor een vreselijke vakantie met een vouwwagen die twee weken scheef stond, met verkeerde stekkers zodat we geen elektriciteit hadden, met een kind dat nachtmerries beleefde, met verkeerslawaai tijdens onze pogingen om in slaap te vallen en met een vrouw die liever vandaag dan morgen thuis was en dat na een paar dagen ook meermalen liet blijken. De zon en de zee ten spijt. Nee, die ontvangst bij ons is anders. Warmer, ook zonder zon, menselijker, betrokken. Mensen het gevoel geven dat ze welkom zijn en hopen dat ze zich snel thuis voelen. Dat lukt over het algemeen aardig, op een paar azijnpissers na. Een van mijn standaardvragen is of ze een goede reis hebben gehad. Meestal volgt een bevestiging, soms een zucht omdat er weer veel files en wegwerkzaamheden waren, met name in Duitsland. Ik begeleid de mensen daarna naar de kamer of de studio en leg wat dingen uit, zoals de code van de wifi, heel belangrijk, zaken rond het eventuele ontbijt, de badkamer, de plek van de handdoeken, de gratis en niet gratis drankjes, de restaurants in het dorp, het gastenboek en de map met toeristische tips. En ik laat ze aan de hand van een luchtfoto zien waar ze zich bevinden. Met af en toe een kwinkslag probeer ik het thuisgevoel nog wat te verhogen, al snap ik best dat niet iedereen op mijn grapjes zit te wachten. Zo laat ik aan de hand van de luchtfoto zien wat zich rond de Wiekeborg bevindt. En dat is naast het Pekelder Bos, waar ze een heerlijke wandeling kunnen maken, het water rond de twee schiereilanden waarop ook de Wiekeborg zich bevindt. Ik vertel dan dat er bij ons huis veel water is en of ze zich dat tijdens het slaapwandelen goed willen realiseren..............En op de vraag of 'je er ook kunt zwemmen', zeg ik altijd: ''Dat zou ik maar aan de vissen en de eenden overlaten.''

De Blauwestad

 

Reizen is leuk. Vooral als het mooi weer is en de zon schijnt. En het wordt nog leuker als je reist door het land dat je ooit verlaten hebt. Holland. Het land van zon, maar ook van dijken, regen, polders en wind. Tien jaar geleden verlieten ze het in ruil voor een land waar altijd de zon schijnt, maar waar het ook ongelooflijk hard kan waaien. Bonaire, Nederlandse Antillen. Onze gasten, gebruind en van middelbare leeftijd, zijn niet de enigen die het land van hun roots verruilden voor een andere plek binnen het Koninkrijk. Ze zijn eigenlijk altijd wel op reis geweest, want de vraag waar ze oorspronkelijk vandaan komen is niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Na diep nadenken komt er wat los: Brabant, hij, en Lelystad, zij. Maar de manier waarop ze de namen uitspreken en hun lichaamstaal verraden dat de binding ermee gering is. Tien jaar wonen ze  nu op Bonaire en vooral voor hem is het een eldorado van water en wind. Hij is een zeiler. En daarom trok de Blauwestad hen ook toen ze twee dagen in de Wiekeborg op bezoek waren. Het grootste meer van de provincie Groningen. Ze waren er gisteren. Maar gezeild heeft hij er niet. Ze hebben wat rondgereden in hun op Schiphol gehuurd autootje. Ze waren verbaasd. Rond het meer was niets te doen. Alles was gesloten. Je kon er nog geen kopje koffie krijgen. En toch scheen de zon en was het een graad op 23. Zonovergoten. Maar onze toeristen uit Bonaire verlieten enigszins teleurgesteld maar zeker verbaasd de Blauwestad. Ze reden er nog wat rond met in hun achterhoofd de nieuwsverhalen over de aardbevingen in Groningen. Maar ze zagen alleen maar grote huizen en boerderijen zonder scheuren. Ze waren weer verbaasd. Zo toeren ze een week of vier rond in Holland, bezoeken familie en genieten van het Hollandse zomerweer. En verbazen zich. Over verwachtingen die niet stroken met de werkelijkheid. Die anders zijn. Straks, als ze terug zijn in Bonaire, hebben ze weer veel te vertellen aan hun Nederlandse vrienden. Ook aan die uit Veendam met wie ze wel eens klaverjassen. Met in de hand een goed glas wijn dat ze aan het meer van de Blauwestad niet konden bestellen.